“Nee ik bepaal zelf wel wat ik doe!”

“Schatje, wat wil je eten?” “Doe maar yoghurt met dat rode spul erin mama”. “Meisje, je weet toch dat ik liever niet heb dat je yoghurt eet?” “Ja mam, ik weet dat het niet zo goed is voor mijn buik en dat ik er moe van word maar ik vind yoghurt zo lekker”. “Heb je gehoord wat ik net zei?” “Jahaaa, ik weet het maar toch wil ik het!” “Ik weet dat je het heel lekker vind meisje, mama vindt dat ook, maar toch wil ik het niet hebben”. “Neeee!” Imke slaat haar armen over elkaar, stampt eens op de grond en kijkt boos mijn kant uit. “Ik bepaal zelf wel wat ik eet, als ik geen yoghurt krijg dan eet ik niks”.

Maandagochtend 6.37 uur

Het is maandagochtend, 6.37 uur, ik wrijf de slaap uit mijn ogen, friemel mijn pyjamabroekje even recht en haal eens diep adem. Mijn dochter heeft de aanval ingezet. Ze kijkt me met boze, uitdagende ogen aan en slaat haar armen provocerend over elkaar.
“Relax mama, tel tot tien, blijf rustig, pffff….”. Ik sluit mijn ogen en een paar tellen later als ik mijn ogen weer open zie ik dat mijn dochter nog steeds met haar armen over elkaar staat alleen is haar boze blik inmiddels veranderd in woedend. Ze kijkt me doordringend aan en ik voel mezelf verstijven. Ik voel de haartjes op mijn onderarmen langzaam overeind komen, mijn hartslag klopt in mijn keel en ik knijp mijn ogen tot spleetjes.
“Nee Imke, ik hoef toch niet iedere dag hetzelfde te zeggen, je weet waarom ik niet wil dat je yoghurt eet dus hou nu op met zeuren”.  “Whaaaah”,mijn dochter schreeuwt verontwaardigd, loopt stampvoetend de keuken uit en smijt de deur van de woonkamer met een harde klap dicht, BAM! Vanuit de keuken hoor ik de eerste spullen door de lucht vliegen.
Opnieuw tel ik tot 10. “Oké, ontspan” maar jeetje hoe doe ik dat? De adrenaline giert ook door mijn lijf. Hoe ging het ook alweer? O ja, adem in via mijn neus en adem uit via mijn mond. Het voelt onwennig maar toch voel ik dat ik langzaam wat rustiger word. Vanuit de keuken hoor ik mijn dochter nog stampvoeten maar gelukkig wordt er niks meer gegooid. Nou, dit werkte dus overduidelijk niet. Ik bedenk snel een plan B.

Oeps, niet boos worden mama!

Ik adem snel nog een keer in en uit en loop richting de woonkamer. Bij het openen van de deur zeg ik: “Imke, ik snap dat je teleurgesteld bent omdat je geen yoghurt mag terwijl je dat zo graag wilt maar zullen we één ding afspreken?” Voordat ze iets kan zeggen vervolg ik: “Het is helemaal niet erg als je het niet met me eens bent, soms is mama gewoon stom, maar onze spullen kunnen daar niks aan doen, die laten we staan”.
Kleng, daar vliegt een kussen rakelings langs mijn hoofd. “Ik ben niet teleurgesteld, ik ben boos!”. Imke is nog niet van plan op te geven. Opnieuw voel ik mijn frustratie opkomen. Ik ga zitten op gepaste afstand en masseer mijn slapen terwijl ik heel kort mijn ogen sluit. Ik voel me moe. Als ik mijn ogen open, zie ik dat mijn dochter op de grond is gaan zitten. Haar hoofd ligt op haar onderarmen, gesteund op de bank en haar gezicht naar beneden gericht. Ik hoor een zacht gesnik.

“Mama ik weet het goed gemaakt”

Mijn boosheid en frustraties verdwijnen op slag. Ik loop rustig naar haar toe en plof naast haar op de grond. Voorzichtig leg ik mijn hand op haar schouder. Soms slaat ze me weg maar nu merk ik weinig verzet. Ik trek haar tegen me aan, enkele tranen maken kringetjes op mijn shirt. Zo zitten we hier in stilte totdat mijn dochter ineens omhoog komt en zegt: “Mama, ik heb nog steeds honger”.
Heel rustig geef ik antwoord. “Wat zal ik voor je maken? Wil je een sneetje brood, een rijstwafel of een cracker?” “Doe maar een broodje met pindakaas mama en een beetje water”. Tevreden plant ik een kusje op haar kruin. “ Super meisje, ik ben trots op je”. “Maar mama?” Ik recht mijn rug en zeg rustig: “Wat is er Imke?” “Mag ik morgen dan wel yoghurt bij het ontbijt?”
Stiekem moet ik een beetje glimlachen. Wat is mijn 4-jarige dochter toch volhardend, eigenzinnig en slim. Ze voelt dat ze nu echt geen yoghurt krijgt maar probeert het toch op een akkoordje te gooien. Ik zet haar voor me neer en kijk haar in de ogen aan. Ik zie wat ondeugd en eigenwijsheid maar de tranen zijn verdwenen. Ze heeft zich herpakt en is vliegensvlug omgeschakeld in haar onderhandelmodus.
“Oké” hoor ik mezelf zeggen. “Jij wil graag ontbijten met yoghurt en ik wil dat niet, wat kunnen we daarop verzinnen?” Imke springt overeind, ik hoor haar slikken en haar boosheid heeft plaatsgemaakt voor een enorme dosis enthousiasme. “Mama, ik weet het goed gemaakt, luister goed”. Ik verplaats me intussen naar de bank. Mijn voeten tintelen van het ongemakkelijke zitten. Ik zet me schrap, nu komt het…”Als ik nou op de woensdag en de vrijdag ontbijt met yoghurt dan eet ik de andere dagen iets van dat wat jij wilt”. Ik kijk haar vragend aan.“Waarom  juist op die dagen?” “Omdat ik op die dagen maar een halve dag naar school hoef mama”.“Als ik dan moe ben kan ik op de bank gaan liggen en uitrusten, slim bedacht toch?”

Moe maar voldaan

Mijn moederhart is inmiddels volledig gevuld met trots. Mijn kleine meid is in welgeteld 12 minuten van boos en verdrietig naar enthousiast en trots gegaan. Ze is nu zo haar zelf dat ik zwicht. “Afgesproken, dat doen we, op één voorwaarde”. “En dat is?” “Dat je yoghurt eet met havermout en rozijntjes of fruit en niet met dat roze spul”. “Oké mama”. We kijken elkaar aan en beginnen tegelijkertijd te lachen. “Kom op laten we gaan eten, want ik heb zelf inmiddels ook wel honger gekregen!

Herken jij dit soort situaties ook zo goed? En wil jij evt. goede of juist slechte ervaringen delen? Reageer onder deze blog op Facebook / FijnGevoeligCoaching. Zo leren we van elkaar, want we zijn nooit uit geleerd.